بگذارید تجربهای را برایتان روایت کنم. در بحبوحه جنگ دوازده روزه، وقتی فرماندهان نظامی و دانشمندان هستهای ما ترور شده بودند، وقتی مراکز نظامی و خدماتی و پاسگاههای مرزی و… بمباران میشدند، وقتی طراحی سیساله برای سقوط نظام و تجزیه سرزمینی و ملی ایران انجام میشد، وقتی ترامپ مردم تهران را به تخلیه تهران تهدید میکرد، یکی از دوستان قدیمی دوران دانشجویی به قول خودش از «سر خیرخواهی» به من زنگ زد. میخواست از نظام فاصله بگیرم و حمایت نکنم. وقتی گفتم فرماندهان را اگر ترور کردند، جانشین برایشان انتخاب شده است، گفت: «جانشینان را هم زدند و میزنند.» گفتم بسیار خوب سازمان نظامی را که نمیشود ترور کرد. بازهم جانشینان دیگری خواهند بود. مگر در نبرد موته هر سه فرماندهی که پیامبر ما صلواتالله علیه انتخاب کرده بود شهید نشدند؟ هر سه از چهرههای ممتاز و یاران گرانقدر پیامبر بودند. زید بن حارثه اولین فرمانده و جعفربنابیطالب دومین فرمانده و جانشین زید و عبداللهبنرواحه سومین فرمانده و جانشین جعفر بود. پس از شهادت هر سه فرمانده خالدبنولید فرماندهی را بر عهده گرفت. دوست قدیمی صحبت را ادامه نداد. من تصورم این بود که دچار استسباع شده است.
*جنگندههای اف ۳۵ و ترورها او را ترسانده بود*.
به نظرش رسیده بود نگذارد برای آینده من مشکلی پیش بیاید! خوشبختانه همان روزها در برنامه راهبرد سیما شرکت کردم و دیگر تمامقد در قاب دفاع از نظام قرار گرفتم!
از جنگ دوازده روزه اکنون بیش از شش ماه گذشته است. انسجام ملی و توان نظامی و دفاعی ایران بیش از زمان آغاز جنگ دوازده روزه است. تا جایی که نتانیاهو در آستانه سفرش به آمریکا و دیدار با ترامپ و لابد گفتوگو درباره امکان حمله دیگری به ایران نعل وارونه زده و در جمع خلبانان اسرائیل گفته است: «اسرائیل به دنبال درگیری با ایران نیست!» بدیهی است که مطلقاً و سرسوزنی نبایستی به نتانیاهو و بدتر از نتانیاهو به ترامپ اعتمادی داشت. اما *سخن او نشان میدهد که در جنگ دوازده روزه در برابر تهاجم نظامی اسرائیل و آمریکا و حمایت ناتو و همکاری برخی کشورهای منطقه، ایران بر پای ایستاد و دچار استسباع نشد*. از توفان تهاجم و صدمات ویرانگر ترور فرماندهان و حتی حمله به شورای عالی امنیت ملی نهراسید. ایستاد.
رمز رویارویی با جنگ نرم و سخت همین است. وقتی ارادهها صیقل زده باشند. تن انسان به مشقت و زحمت میافتد. مثل مجاهد در جبهه نبرد که گلوله خورده و خون از تنش جاری است اما از مقاومت دست بر نمیدارد. *گلوی رعب و ارعاب و استسباع را فشردن، رمز ماندگاری است.*
