نظر به تعهد،! سوابق اجرایی! و تجارب ارزشمند!!!... درشرایطی که اخباردشمن جنایتکار لحظه به لحظه آلارم حمله به کهن سرزمین ایران را میدهد اما مجریان با این انتصابها دهان کجی به ملت میکنند!؟؟

چند وقتیست برام خیلی سوال بود که چرا یهو اینقدر تعداد قهوه خانه ها و کافه ها زیاد شده متوجه شدم: داستان، داستان انسان است. داستان، داستان نیاز جامعه است. داستان، داستان نیاز به گفتگوست. اگر به نیاز جامعه پاسخ ندهی جامعه راه خودش را پیدا می کند. شهری که قهوه‌خانه‌هایش تا سپیده‌دم روشن‌اند، اما مسجدهایش زودتر از غروب خاموش می‌شوند، روحش را آرام آرام به خواب می‌برد. طالب‌زاده وقتی از ساعت کار مسجد گفت، از ساعت خوابِ ایمان سخن گفت؛ از جامعه‌ای که ریتمِ حیات معنوی‌اش مختل شده، جایی که چراغِ تفریح شبانه‌روزی است و چراغِ حق چندساعتی در روز می‌سوزد. قهوه‌خانه‌ها زنده‌اند چون مردم هنوز عطش گفت‌وگو دارند؛ آن‌ها به جمع نیاز دارند، حتی اگر در قالبِ دود و فنجان. اما مسجد، که باید پناهِ دل‌های ناآرام باشد، بدل شده به مکانِ ساکتِ مأموریت‌های محدوده‌دار. ایمان، به جای زیستِ شبانه‌روز، در برنامهٔ «چهار ساعت حضور» خلاصه شده است. این همان است که طالب‌زاده آن را دردِ تمدنِ وارونه می‌دانست: جایی که شورِ ایمان در خود فرورفته و شوقِ سرگرمی بیدار مانده. هیئت‌امنای خسته، درها را زود می‌بندند؛ شاید از تکرارِ سکوت، شاید از ترسِ بی‌حوصلگیِ نسل جدید. امّا نسل جوان در خیابان و کافه به دنبال معناست، نه فقط هیجان. اگر پناه نبیند، پناهِ نادرست می‌جوید. مسجد باید از چنبرهٔ تکلیف بیرون بیاید و به دعوت تبدیل شود جایی که گفت‌وگو، فرهنگ، چای ساده و لبخند صادقانه جای نفسِ تازه را بدهد. ایمان اگر نتواند با مردم بنشیند، مردم از کنارش برمی‌خیزند. مسجدِ امروز باید بیدار باشد، نه فقط برای وضو، بلکه برای حضور. باید تا نیمه‌شب نفس بکشد، کتاب بخواند، بحث کند، دستِ جوان را بگیرد، و فضای خود را از قُدسِ ایستا به قدسِ جاری بدل سازد. در این نبردِ نرم، جبههٔ سرگرمی با همهٔ توان در میدان است و جبههٔ ایمان هنوز پشتِ درهای بسته مانده. پیروزی از آن کسی است که بیشتر بیدار است، نه آن‌که پرشعارتر. جامعه‌ای زنده است اگر مسجدش شب را بشناسد. اگر چراغِ ایمان تا سپیده‌دم روشن باشد، قهوه‌خانه‌ها منفعل خواهند شد؛ اما تا وقتی دل‌های مؤمن در چرخهٔ خستگیِ روزانه حرکت کنند، سرگرمی‌ها جای سلوک را خواهند گرفت. طالب‌زاده با آن جملهٔ دردناک، آینه‌ای پیشِ رویمان گذاشت: ایمان، اگر در ساعت‌های کوتاه خلاصه شود، در روزهای بلند دیگران فرو می‌رود. مسجد باید بیدار شود، نه برای شمارشِ نمازها، بلکه برای دوباره برافروختنِ حقیقت در دلِ مردمِ شب‌زنده.